Norweskie tradycje dziewiarskie

← Powrót do słownika

Norweskie tradycje dziewiarskie to znacznie więcej niż tylko jeden wzorzysty sweter. Pończochy, rękawiczki, kardigany i zmieniająca się moda – wszystko to składa się na tę historię. Spojrzenie na odzież i narzędzia razem ukazuje rzemiosło praktykowane w codziennym życiu, a także podziwiane za swoje wzory.

Odzież, która pomaga datować historię

Wśród dzianin z XVIII wieku znajdujących się w Norsk Folkemuseum, największą grupę stanowią rękawiczki i pończochy. Dziewiarstwo stało się bardziej powszechne od połowy XIX wieku, kiedy to w miejscach takich jak Setesdal i Fana pojawiły się wczesne wielokolorowe kardigany.

Ta kolejność ma znaczenie. Znajome skojarzenie norweskiego dziewiarstwa z wzorzystym kardiganem nie oznacza, że każda zachowana tradycja dziewiarska zaczęła się od tego konkretnego elementu garderoby. Starsza pończocha i późniejszy sweter odpowiadają na różne potrzeby i należą do różnych kontekstów.

Rzemiosło wielu społeczności

Praca tekstylna była również częścią życia w przybrzeżnych społecznościach lapońskich (Sámi). Norsk Folkemuseum opisuje zgrzeblenie, przędzenie, tkanie, szycie i robienie na drutach jako zajęcia kobiet w Porsanger. Poszerza to obraz poza jeden regionalny strój czy styl dekoracyjny.

Wzory zmieniały się przez cały XX wiek aż do dziś. Tradycja może pozostać rozpoznawalna, nawet gdy ludzie przyjmują nowe ubrania, kolory i sposoby pracy.

Dziewiarstwo jako temat martwej natury

Włóczka i druty mogą sugerować czynność chwilowo odłożoną na bok. Obok filiżanki kawy zmieniają one kolekcję przedmiotów w scenę z domniemaną osobą i chwilą odpoczynku. Nasz zegar z motywem dziewiarskim zgłębia to codzienne otoczenie. Jego powiązaniem jest samo rzemiosło; ilustracja nie jest przypisana do konkretnego historycznego wzoru ściegu bez poparcia w dowodach.