Konie w norweskiej sztuce ludowej

← Powrót do słownika

Koń pojawia się w norweskiej sztuce ludowej jako całe zwierzę, towarzysz jeźdźca lub uproszczona głowa wbudowana w użyteczny przedmiot. Jego wygięta szyja i rozpoznawalny profil dają twórcom silną formę do pracy, nawet gdy detale są wysoce stylizowane.

Zwierzę bliskie codziennemu życiu

Konie należały do praktycznego świata podróży i pracy. Sverresborg przechowuje stajnię dla podróżnych z Røros, prawdopodobnie zbudowaną na początku XVIII wieku, z miejscem dla piętnastu małych koni. Taki budynek pomaga umieścić zwierzę w codziennej historii, zamiast traktować je tylko jako ozdobę.

Sztuka ludowa mogła nadawać koniowi dodatkowe znaczenia, ale znaczenia te były różne. Norsk Vegmuseum omawia maglownicę w kształcie konia w ramach tradycji prezentów zaręczynowych i nadziei na dobre życie rodzinne. Ten kontekst nie oznacza, że każdy rzeźbiony koń służył temu samemu celowi.

Kiedy uchwyt staje się koniem

Maglownica datowana na 1750 rok w kolekcji Vesterheim posiada wysoce stylizowany uchwyt w kształcie konia nad geometryczną dekoracją. Zwierzę nadaje praktycznemu uchwytowi wyrazistą osobowość. Naczynia do picia z głowami koni oferują inny sposób, w jaki forma zwierzęcia staje się częścią struktury przedmiotu.

W tych przykładach użyteczność i dekoracja są ściśle ze sobą powiązane. Uniesiona głowa lub wygięta szyja to nie tylko ilustracja umieszczona na powierzchni.

Od rzeźbionej formy do obrazu na zegarze

Współczesny projekt może badać ten sam rozpoznawalny zarys w innym medium. Cały koń sugeruje scenę; koń i jeździec sugerują akcję; parzyste głowy koni mogą tworzyć równowagę wokół naczynia.

Poniższe zegary łączą w sobie motywy związane z końmi. Ich wspólnym mianownikiem jest sam temat, a nie twierdzenie, że każdy projekt należy do jednego regionalnego stylu malarstwa lub niesie ze sobą jedno, ustalone znaczenie historyczne.